Powiększ text

Pomniejsz text

Osteopatia

Osteopatia jest metodą manualnego leczenia zaburzeń funkcjonalnych, w której wykorzystuje się wiedzę ogólnomedyczną, badanie fizykalne i techniki manualne, do stawiania diagnoz różnicowych i prowadzenia terapii. Osteopatia traktuje ciało ludzkie jako całość zarówno w aspekcie strukturalnym, funkcjonalnym i emocjonalnym. Wykorzystuje pełne bądź ograniczone zdolności organizmu do samoleczenia i regeneracji. Leczenie osteopatyczne jest ściśle powiązane z pobudzaniem tych procesów regeneracji.

Twórcą tej metody leczenia jest amerykański lekarz Andrew Taylor Still, który  w 1874 zdefiniował osteopatię jako "formę ulepszania medycyny konwencjonalnej".

Osteopata jest specjalistą medycyny manualnej posiadającym wysokie kwalifikacje zawodowe i przygotowanie ogólnomedyczne. Osteopata zna i akceptuje ograniczenia wynikające z takiej formy postępowania leczniczego. W szkoleniu osteopaty, oprócz przedmiotów ściśle zawodowych, szczególnie mocny nacisk kładzie się na wnikliwe przygotowanie z zakresu symptomatologii medycznej m.inn. w dziedzinach tj. ortopedia, neurologia, reumatologia, endokrynologia, pulmonologia i kardiologia, a także fizjologia i patofizjologia. Umiejętność wykonania diagnostyki wykluczającej pozwala identyfikować uszkodzenia strukturalne i schorzenia wymagające konsultacji lub specjalistycznego postępowania diagnostycznego-leczniczego w innych dziedzinach medycznych. Osteopata gwarantuje wysoki poziom bezpieczeństwa prowadzonej terapii i komfort pacjenta.

Osteopata współpracuje w zespole specjalistów różnych dziedzin medycznych i nauk pokrewnych tj. lekarz, fizjoterapeuta, psycholog, dietetyk.

Leczenie osteopatyczne jest formą terapii manualnej zaburzeń o charakterze funkcjonalnym, w schorzeniach ortopedycznych (w tym w urazach sportowych), reumatologicznych, neurologicznych, ginekologicznych, gastroenterologicznych. Leczenie prowadzi się w stanach bólowych ostrych i przewlekłych, przed i pooperacyjnych, alternatywnie lub komplementarnie do postępowania farmakologicznego. Terapię osteopatyczną stosuje się również prewencyjnie jako profilaktykę dolegliwości bólowych. Swoim zasięgiem obejmuje pacjentów na każdym etapie ich życia, a zatem Osteopatię można z powodzeniem   zastosować u: kobiet w ciąży, u noworodków i niemowląt, u dzieci i dorosłych, a także u osób starszych.. Leczenie jest bardzo delikatne, precyzyjnie i z pełnym poszanowaniem komfortu pacjenta.

Przykłady dolegliwości, w których znajduje zastosowanie leczenie osteopatyczne: 

  • kręgosłupa (rwa kulszowa, rwa udowa, rwa ramienna, neuralgie i inn.)
  • patolgii uciskowych (np. zespół cieśni nadgarstka)
  • miednicy (ból pośladka, spojenia łonowego, pachwiny, kości ogonowej)
  • stawów kończyn dolnych i górnych ( bóle biodra, zespół: rzepkowo-udowy, bolesnego barku- PHS, łokieć tenisisty i inne)
  • stawów skroniowo-żuchwowych (ból okolicy ucha, ograniczenie rozwarcia ust)
  • mięśniowo-powięziowych (przeciążenia, naderwania)
  • bóle głowy i szyi (bóle napięciowe, migrenowe)
  • u kobiet w ciąży i po porodzie (bóle stawów miednicy, stawów obwodowych i kręgosłupa, bóle blizn)
  • u noworodków i niemowląt np. po ciężkich porodach (zaburzenia ssania, nieustający płacz i niepokój, ulewania, kolki, asymetrie w obrębie ciała i głowy, kręcze szyi)
  • w funkcjonalnych zaburzeniach przewodu pokarmowego (w zespole jelita drażliwego, wzdęciach, po zatruciach i infekcjach)
  • objawach towarzyszących przepuklinie rozworu przełykowego (zgaga, palenie w przełyku)